Үүнийг жишээгээр тайлбарлая.
1. Бидний нүд ертөнцийн бүх гэрлийг хардаггүй
Гэтэл үүнээс гадна:
Хэт улаан туяа
Хэт ягаан туяа
Рентген туяа
Гамма цацраг
Радио долгион гэж бий.
Эдгээр нь бидний эргэн тойронд байдаг ч нүдээрээ шууд харж чаддаггүй.
2. Бидний чих бүх дууг сонсдоггүй
Гэтэл:
Заан 20 Герцээс доош нам давтамжийн дуугаар харилцаж чаддаг.
Сарьсан багваахай хэт өндөр давтамжийн дуу ашигладаг.
Далайн гахай хүний сонсголын хүрээнээс давсан авиаг ашиглан орчноо мэдэрдэг.
Өөрөөр хэлбэл, нэг ертөнцөд амьдарч байгаа ч амьтад өөр өөр мэдээллийг хүлээн авч байна.
3. Бидний тархи ч бас бодит байдлыг хязгаартайгаар ойлгодог
Бидний тархи гаднаас ирсэн бүх мэдээллийг тэр чигээр нь хүлээн авдаггүй. Харин:
Шүүж сонгодог.
Өмнөх туршлагатайгаа харьцуулдаг.
Дутуу мэдээллийг нөхөж ойлгодог.
Зарим мэдээллийг огт анзааралгүй өнгөрөөдөг.
Тиймээс бидний мэдэрч буй ертөнц бол бодит байдлын тархинд боловсруулагдсан дүр зураг юм.
Бидний мэдэхгүй зүйлсийг гурван түвшинд авч үзэж болно.
Байдаг нь мэдэгдсэн, гэхдээ бид шууд мэдэрдэггүй зүйлс.
Жишээ нь радио долгион, хэт ягаан туяа, соронзон орон.
Байж болох ч хараахан илрүүлээгүй зүйлс.
Жишээ нь харанхуй бодисын мөн чанар, квант таталцлын бүрэн тайлбар.
Оршин байдаг эсэх нь өөрөө тодорхойгүй зүйлс.
Жишээ нь бие махбодоос үл хамаарах ухамсар, сүнс, үл үзэгдэх оршихуйн тухай таамаглал.
Эндээс нэг чухал санаа гарна: бид ямар нэг зүйлийг мэдрэхгүй байна гэдэг нь тэр зүйл байхгүйг батлахгүй. Гэхдээ мэдрэхгүй байгаа учраас заавал байдаг гэж дүгнэж бас болохгүй.
